Kościół Pierwszy kościół drewniany pod koniec XVI w. był już bardzo zniszczony, a w 1633 r. spalony. Obecny, murowany, pw. Wniebowzięcia NMP wybudowano w latach 1633–1653. Na skutek wypadków kilkakrotnie ulegał zniszczeniu, a przy kolejnych odbudowach był częściowo przekształcany. W 1680 odnawiany i po pożarach w 1776 całkowicie odrestaurowany. W 1780 konsekrował go bp Jan Kanty Lenczowski. W 1835 r. nastąpił remont i podwyższenie kościoła. Poważnie uszkodzony w czasie I wojny światowej. W latach 1925–1926 gruntownie odnowiony i pomalowany w stylu secesji.
Kościół murowany z kamienia, otynkowany, jednonawowy, ołtarz główny drewniany o charakterze barokowym, po lewej – obraz Matki Bożej, ofiarowany prawdopodobnie przez Jana III Sobieskiego i drugi z obrazem św. Barbary. Po prawej – ołtarz z obrazem Przemienienia Pańskiego, Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Antoniego Padewskiego (zabytkowy, barokowy). Ambona oraz chrzcielnica także barokowe. Na chórze 6-głosowe organy. Nad nawą wieżyczka, na której umieszczona jest sygnaturka z 1928 roku. W prezbiterium 3 witraże figuratywne Najświętszego Serca Jezusa, Niepokalanego Serca Maryi i św. Teresy oraz 6 witraży w nawie głównej i 1 nad kruchtą z motywem roślinnym w bordiurze z lat 20.XX w. wykonanych przez Zakłady Przemysłu Szklarskiego S.A.