Za jednego z pionierów CB-radia w Stanach Zjednoczonych bywa uznawany Al Gross, który w 1938 roku opracował i opatentował przenośny radiotelefon dwukierunkowy („walkie-talkie”), a po II wojnie światowej jego firma jako pierwsza uzyskała w 1948 roku zatwierdzenie FCC dla urządzeń przeznaczonych do nowo utworzonego pasma Citizens’ Band.
W 1958 Federalna Komisja Łączności (FCC) przeznaczyła na ten cel pierwsze 23 kanały w paśmie 27 MHz (wydzielona część z pasma wykorzystywanego wówczas przez wojsko w zakresie 20–50 MHz).
W połowie lat 60. XX wieku CB-radio trafiło do Europy. W Polsce zaczęło być popularne dopiero w latach 90., choć wcześniej podejmowano produkcję jednokanałowych radiotelefonów ręcznych. Początkowo do użytku dopuszczonych było 28 kanałów; użytkownicy przyjęli zwyczaj wykorzystywania ostatniego kanału jako kanału wywoławczego. Po rozszerzeniu planu kanałowego do 40 kanałów przeznaczenie „28” w praktyce miało się nie zmienić.
W Polsce do lipca 2004 roku, aby móc nadawać w paśmie CB, należało – oprócz zakupu radiotelefonu – uzyskać pozwolenie (kolejno w: PIR, PAR, URT, a później w UKE). W 2014 r. wydano rozporządzenie regulujące katalog urządzeń, które mogą być używane bez pozwolenia radiowego (), a w 2022 r.