W maju 1943 doprowadził do spacyfikowania buntu w pułku. Za zasługi został w czerwcu tego roku odznaczony orderem przez dowódcę RONA Bronisława W. Kaminskiego, a następnie wyjechał na krótko do Niemiec. Po powrocie powrócił do 5 Pułku, w szeregach którego walczył z Armią Czerwoną w rejonie Dmitrow-Orłowsk. We wrześniu wstąpił do odłamu cerkwi prawosławnej podporządkowanego Niemcom. Za udział w operacji antypartyzanckiej „Frühlingsfest” wiosną 1944 został odznaczony Żelaznym Krzyżem 1 klasy. Pod koniec kwietnia tego roku wstąpił do NSDAP. Po przekształceniu RONA pod koniec lipca w Brygadę Szturmową SS „RONA” otrzymał stopień Hauptsturmführera Waffen-SS. W sierpniu i wrześniu uczestniczył w pacyfikacji Powstania Warszawskiego jako dowódca kompanii zbiorczego pułku szturmowego Brygady Szturmowej SS „RONA”. Po zakończeniu walk przeszedł do 30 Dywizji Grenadierów SS. Nie wyraził zgody na wstąpienie do Sił Zbrojnych KONR, w związku z czym został przeniesiony do jednej z dywizji Waffen-SS. Awansował do stopnia Sturmbannführera Waffen-SS. Uczestniczył w ofensywie w Ardenach na przełomie 1944/1945. Następnie brał udział w walkach nad Renem. W kwietniu 1945 został Obersturmbannführerem Waffen-SS. Po zakończeniu wojny został pod koniec 1945. aresztowany przez Smiersz. Z powodu fałszywych dokumentów nie rozpoznano go jednak jako b.