Wódz III Rzeszy podzielił ludzkość na trzy grupy: twórców kultury, krzewicieli kultury i burzycieli kultury. Do pierwszej grupy zaliczeni zostali wyłącznie Aryjczycy, do drugiej np. Japończycy. W opinii Hitlera istnienie drugiej grupy jest niezbędne, bowiem bez wykorzystywania narodów tej kategorii Aryjczycy nie mogliby stworzyć podstaw współczesnej cywilizacji. W trzeciej kategorii znaleźli się Żydzi, zdaniem Hitlera, niezdolni do tworzenia kultury.
Hitler obiecywał również zjednoczenie wszystkich ziem zamieszkanych przez Niemców i budowę tzw. Wielkich Niemiec na terenach zabranych sąsiadom. Mein Kampf stała się także podstawową lekturą ówczesnych nazistów, jak i dzisiejszych neonazistów.
W ocenie Eugeniusza Cezarego Króla, który przygotował edycję krytyczną tekstu, książka w swojej ogólnej wymowie „jest skierowana przeciwko ludziom, którzy nie zasługują na obecność we wspólnocie narodowej z powodów rasowych i politycznych”. Odpowiedzialnością za upadek potęgi Rosji, kierowanej do 1917 przez , obarczony został bolszewizm, przedstawiony jako spisek żydowski. Hitler nie poświęcił w Mein Kampf wiele uwagi Polsce, która pojawia się jako jedno z państw, które zagarnęły „niemiecką ziemię” i przypuszczalnie mieści się w obszarze ekspansji zdefiniowanym jako „Rosja i podporządkowane jej państwa ościenne”.