W 1941 roku przystąpił do ZWZ przyjmując pseudonim Olsztyna, a w roku 1942 był już żołnierzem Armii Krajowej. Brał udział w działalności wywiadowczej i akcjach sabotażowych. W roku 1943 ukończył konspiracyjną Szkołę Podchorążych. Zakończył działalność w Armii Krajowej w stopniu podporucznika. Dowództwo AK odznaczyło go Krzyżem Walecznych oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
Po półrocznym pobycie w Poznańskiem przybył do Krakowa i w maju 1945 rozpoczął studia na Wydziale Komunikacji (specjalność lotnicza), należącym do Wydziałów Politechnicznych Akademii Górniczej. Studia te zakończył w 1950 roku i uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika.
W dniu 1 listopada 1950 podjął pracę na Wydziale Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa AGH w Krakowie w charakterze młodszego asystenta w Katedrze Wytrzymałości Materiałów. Później przechodzi na stanowisko asystenta a następnie adiunkta. Pod kierunkiem prof. Stefana Ziemby uzyskał 20 maja 1960 tytuł doktora nauk technicznych. W lutym 1964 roku odszedł z AGJH na własną prośbę. W dniu 1 kwietnia 1964 został pracownikiem naukowym w Instytucie Odlewnictwa w Krakowie, w Zakładzie Wytrzymałości Materiałów. Zajmował tam stanowisko adiunkta, kierownika pracowni, a następnie w 1966 roku docenta.