Po ataku Niemiec na ZSRR w lipcu 1941 roku został dowódcą grupy wojsk 7 Armii (Front Karelski), następnie zastępcą dowódcy 4 Armii i dowódca 10 Armii Rezerwowej. Od grudnia 1942 roku był dowódcą 5 Armii Uderzeniowej, którą to funkcję pełnił do maja 1944 roku. W maju 1944 roku został zastępcą dowódcy 1 Frontu Białoruskiego, a we wrześniu dowódcą 6 Armii. Jeszcze we wrześniu 1944 roku został dowódcą 33 Armii, którą dowodził do zakończenia II wojny światowej. Brał udział m.in. w walkach w rejonie Puław, wyzwalaniu Kalisza, Śremu i Świebodzina W dniu 6 kwietnia 1945 roku za umiejętne dowodzenie i osobistą odwagę został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.
W lipcu 1945 roku został zastępcą dowódcy Południowej Grupy Wojsk i funkcję tę pełnił do stycznia 1947 roku, kiedy został jej dowódcą. Południową Grupą Wojsk dowodził do stycznia 1948 roku, do momentu jej rozformowania. Został wtedy komendantem Akademii im. Frunzego.
Zmarł w Moskwie, pochowany został na cmentarzu Nowodziewiczym.
Awanse komdiw (5 grudnia 1935)Rozkaz personalny nr 2514 z dnia 05.12.1935 roku generał porucznik (4 czerwca 1940) generał pułkownik (1943)