thumb|300px|Franciszek Blachnicki jako więzień KL Auschwitz numer obozowy 1201. Oświęcim 1940 Franciszek Karol Blachnicki (ur. 24 marca 1921 w Rybniku, zm. 27 lutego 1987 w Carlsbergu, w RFN) – polski duchowny rzymskokatolicki, wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, organizator Krucjaty Wstrzemięźliwości, założyciel Ruchu Światło-Życie, twórca Krucjaty Wyzwolenia Człowieka i Chrześcijańskiej Służby Wyzwolenia Narodów, więzień obozów koncentracyjnych, prześladowany przez Służbę Bezpieczeństwa PRL, czcigodny sługa Boży Kościoła katolickiego, założyciel wspólnot życia konsekrowanego: Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła, Wspólnoty Chrystusa Sługi oraz Unii Kapłanów Chrystusa Sługi. Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys
Młodość Urodził się na Górnym Śląsku w mieszkaniu służbowym na terenie ówczesnego szpitala Spółki Brackiej w Rybniku, gdzie jego ojciec, Józef Blachnicki, pracował jako nadpielęgniarz. Był siódmym z dziewięciorga dzieci Józefa Blachnickiego i Marii z domu Miller, z czego siedmioro dożyło dorosłości.
Został ochrzczony 3 kwietnia 1921 roku w kościele Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku. W późniejszych latach często podkreślał znaczenie chrztu w życiu chrześcijanina, co znalazło swój wyraz w oazowej formacji.