Wysoko cenione są jego pamiętniki z lat 1843–1901 (wydane w 2 tomach w 1951, drugie uzupełnione wydanie w 1957), a także prace z historii kultury. Przekazał w nich efekt swoich wieloletnich badań muzealnych i archiwalnych we Włoszech, opisując problemy religijne, polityczne, kulturalne, literackie i naukowe Italii od XV do XVIII wieku. Niektóre z publikacji: Królowa Bona (1876) Dwa pokolenia (1879). Siena (1904) Dwór w Ferrarze (1907) Rzym, ludzie Odrodzenia (1909) Rzym, ludzie baroku (1912) Rokoko we Włoszech (1914) Historie neapolitańskie (1917) Ostatni Walezjusze (1920) Dwutomowe pamiętniki: Galicja (I), Wiedeń (II) Z przeszłości naszej i obcej (1935) Współpracował z wieloma pismami, m.in. „Biblioteką Warszawską”, „Gazetą Lwowską”, „Gazetą Polską”, „Gazetą Warszawską”, „Słowem”, „Tygodnikiem Ilustrowanym”.
Był przeciwnikiem poezji romantycznej. Do grona jego przyjaciół należeli m.in. kompozytor Władysław Żeleński, poeta Adam Asnyk, malarz Artur Grottger, aktorka Helena Modrzejewska. Żona Chłędowskiego, Stefania z Tabęckich (1850–1884) była literatką, nowelistką i eseistką. W 1907 został członkiem korespondentem Akademii Umiejętności.