W nowym klubie zdobył 2 tytuły mistrzowskie i 94 gole, dzięki czemu zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców w historii klubu, zaraz za Cabinho, który w latach 1979-1982 aż 102 razy trafiał do bramki rywala. Dzięki dobrym występom Casarína zakupiła hiszpańska FC Barcelona, w której występował jednak bardzo krótko z powodu problemów z kontraktem. Meksykanin wrócił do ojczyzny, gdzie występował w Real Club España aż do 1950 roku, kiedy to zespół rozwiązano. W latach 1950-1957 występował w drużynach takich jak Necaxa, Veracruz, Zacatepec, Atlante, Club América i Monterrey.
Łącznie w amatorskiej Liga Mayor i profesjonalnej Primera División Horacio Casarín strzelił 236 goli i zajmuje 3. miejsce wśród najskuteczniejszych Meksykanów w ojczystej lidze, zaraz za Carlosem Hermosillo i Jaredem Borgettim.
Kariera reprezentacyjna Casarín zrobił wrażenie na selekcjonerze Rafaelu Garzy Gutiérrezie w wieku 19 lat. W 1937 roku zadebiutował w reprezentacji narodowej, która niedługo potem została podzielona na dwie ekipy: "A" i "B". Drużyna "A" miała pojechać na mundial 1938 (ostatecznie Meksyk w nich nie uczestniczył), a grupa "B", do której należał Casarín miała uczestniczyć w igrzyskach Ameryki Środkowej i Karaibów w Panamie.