Siły qingowskiego generała Sheng Bao po początkowych sukcesach zostały pobite i generał uciekł się do swej ulubionej taktyki (poprzednio przeciągnął na stronę rządu Miao Peili) – skłonił jednego z wodzów, Song Zhinshi, by ze swymi oddziałami zwrócił się przeciw swym towarzyszom. Po ich porażce, masowo uniewinnionych rebeliantów pięciu chorągwi skierowano do tłumienia następnych buntów.
Tych nie brakowało: po najeździe Nian z 1860, wybuchło kilkanaście powstań przeciw nadmiernym obciążeniom finansowym, na których czele nierzadko stali przedstawiciele lokalnej klasy posiadaczy ziemskich. Jeden z nich, Liu Depei, opanował kilka powiatów, ustanowił oddzielną biurokrację i ogłosił się samodzielnym władcą.
Druga faza powstania Działania Sengge Rinchena thumb|Przesłuchanie pojmanego wodza Nian, Zhang Lexinga Ofensywa mongolskiego księcia w 1862 w Henanie i Anhui przyniosła efekty: zwycięstwo w bitwie pod Bozhou zmusiło do kapitulacji Nian znad rzeki Wu i umożliwiło uderzenie na południe. Okrążywszy po zaciętych walkach oddziały Zhang Lexinga, w 1863 schwytał go i stracił, podobnie jak kilkunastu innych przywódców. Nie mógł jednak skonsolidować swojego panowania nad ledwo podbitym, będącym bazą powstańców, terytorium Nian, ponieważ musiał ruszyć na Szantung.