Od 1874 w Sejmie, był stałym przewodniczącym komisji petycyjnej, a od 1878 dodatkowo kwestorem sejmowym. Przemawiał w izbie często, zawsze zwięźle i ze złośliwym dowcipem. Członek kierownictwa Centralnego Komitetu Wyborczego (1883, 1885, 1889). W ostatnim okresie swej działalności publicznej należał do skrajnych konserwatystów – podolaków i bronił interesów wielkiej własnościArtur Górski, Podolacy. Obóz polityczny i jego liderzy, Warszawa 2013. Protestował przeciwko wydatkom na cele inwestycyjne, rozbudowę przemysłu i na opiekę społeczną. Głośny był jego sprzeciw dotyczący budowy gmachu sejmowego i wydatków na urządzenie wystawy krajowej w 1877 we Lwowie.
Poseł do austriackiej Rady Państwa II kadencji (20 maja 1867 - 2 kwietnia 1870) delegowany przez Sejm jako przedstawiciel wielkiej własności. Zrezygnował z mandatu w gronie 30 posłów na znak protestu przeciwko uprzywilejowaniu Niemców i odrzuceniu przez parlament uchwały galicyjskiej. Powtórnie został posłem do posłem do austriackiego parlamentu w V kadencji (7 grudnia 1875 - 17 czerwca 1878), wybrany w wyborach uzupełniających po śmierci Kajetana Agopsowicza w okręgu 18 wielkiej własności ziemskiej (Kołomyja, Horodenka, Śniatyn, Kosów, Nadwórna), z mandatu zrezygnował w 1878.