thumb|Telefon stacjonarny z połowy XX wieku Aparat telefoniczny (również telefon, z gr. τηλέ – „daleko” oraz φωνή – „dźwięk, głos”) – urządzenie końcowe dołączane do zakończenia łącza telefonicznego, służące do przesyłania na odległość i odbioru dźwięków.
Budowa Głównymi częściami aparatu telefonicznego są: mikrofon zamieniający dźwięki na sygnały elektryczne; słuchawka (lub głośnik) przetwarzająca sygnały elektryczne na dźwięki (mikrofon i słuchawka tworzą zwykle zespół o wspólnej obudowie, zwany mikrotelefonem, a potocznie także słuchawką); tarcza numerowa lub klawiatura wytwarzająca sygnały wybiórcze; przetwornik akustyczny lub optyczny przywołujący abonenta (dzwonek).
Historia mały|Model telefonu Bella z 1876 roku mały|Telefon z 1881 roku mały|Szwedzki telefon z 1896 roku mały|Telefon z bakelitu z tarczą numerową, firmy Ericsson z 1931 mały|Telefon z klawiaturą z 1969 mały|Telefon ISDN mały|Stacjonarny telefon bezprzewodowy (DECT) mały|Telefon komórkowy – Nokia 2600 Na podstawie odkryć archeologicznych ustalono, że pierwsze próby rozmowy na odległość stosowane były w dawnych Chinach. Używano do zabawy dwóch metalowych kubków, połączonych ze sobą naprężonym sznurkiem – telefon nitkowy. Już w XVII w. ludzie zaczęli zdawać sobie sprawę z możliwości przesyłania głosu za pośrednictwem metalowego przewodu.