Nikołaj Aleksandrowicz Szokoli, ros. Николай Александрович Шоколи (ur. 17 lutego 1887, zm. 9 sierpnia 1963 w Nowym JorkuШоколи Николай Александрович) – rosyjski wojskowy (pułkownik), szef oddziału kadr Wojsk Pomocniczych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej, emigracyjny działacz kombatancki.
Ukończył Michajłowską Szkołę Artylerii w Petersburgu. Służył w lejbgwardii 2 Brygady Artyleryjskiej. Doszedł do stopnia kapitana. Wykładał w Michajłowskiej Akademii Artyleryjskiej. Brał udział w I wojnie światowej. Odznaczony został Orderem Świętego Stanisława 3 klasy (1912), 2 klasy z mieczami (1915), Orderem Świętej Anny 2 i 3 klasy, Orderem Świętego Włodzimierza 4 klasy (1915). W listopadzie 1917 wstąpił do nowo formowanej Armii Ochotniczej. Objął dowodzenie kompanią artylerii, a następnie konstantynowsko-michajłowskiej baterii artylerii. Uczestniczył w 1 Kubańskim (Lodowym) Marszu. Od lutego 1918 r. był oficerem 4 baterii, zaś od marca tego roku 1 baterii 1 lekkiego (markowskiego) dywizjonu artylerii. Następnie służył jako szef oddziału zaopatrzenia artyleryjskiego. Od 13 lipca 1919 r. wykładał w kubańskiej szkole wojskowej. Awansował do stopnia pułkownika. W sierpniu 1920 r. został ewakuowany z Sewastopola. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. Pod koniec 1944 r.