podzielono na część chińską i tybetańską. mały|lewo|Traktat o przyjaźni i sojuszu pomiędzy Mongolią a Tybetem podpisany w 1913 r. po ogłoszeniu przez oba kraje niepodległości od Chin W 1913 r. Agwan Dorżiew, wraz z dwójką innych przedstawicieliUdo B. Barkmann, Geschichte der Mongolei, Bonn 1999, p380ff, podpisał w Urdze z Chanatem Mongolii porozumienie o wzajemnym uznaniu niepodległości. mały|Pałac Potala − rezydencja władców Tybetu Okres podziału władzy w Chinach pomiędzy licznych przywódców wojskowych wiązał się z osłabieniem tego kraju i ograniczeniem jego presji na Tybet. W efekcie osłabienia Chin XIII Dalajlama rządził, nie mając zewnętrznych problemów, zmarł w 1933 r. W okresie międzywojennym Tybet kontrolował regiony Ü-Tsang, Amdo oraz zachodni Kham. Te dwa ostatnie znajdują się obecnie poza granicami Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. Wschodni Kham, oddzielony rzeką Jangcy, znajdował się natomiast pod władzą oficera Liu Wenhui. Część Amdo (obecnej prowincji Qinghai) z miastem Xining było pod władzą Ma Bufanga z ludu Hui, który nieustannie usiłował rozszerzyć swoje panowanie na resztę regionu Amdo. W 1918 r.