Akt II Andromacha zgadza się ulec woli Pyrrusa, by ocalić syna, postanawia jednak zadać sobie śmierć w noc poślubną (duet: Orubra del caro sposo). Zrozpaczona Hermiona posyła swą powiernicę Cleone do Pyrrusa, by mu przypomnieć dawne przysięgi (Di che vedesti piangere). Uroczystości weselne już się jednak rozpoczęły. Wobec tego Hermiona prosi Orestesa, by zabił Pyrrusa. Fenicio i Pylades przeklinają miłość, która wiedzie do zbrodni (duet: A così triste immagine). Zdjęta trwogą Hermiona czeka na powrót Orestesa (finał: Che feci? ). Gdy ten przynosi wieść o śmierci Pyrrusa, Hermiona przeklina go i wydaje Eryniom. Pylades ratuje przyjaciela z rąk Epirczyków, a Hermiona traci przytomność.

O operze Tragedia Racine’a, na której Andrea Tottola oparł libretto swą wysoką pozycję w literaturze zawdzięcza raczej mistrzostwu języka aniżeli walorom akcji, nad wyraz statycznej. Tottola, poeta skromnej miary, przejął z pierwowzoru jego wady, a zagubił zalety Racine'owskiego wiersza. Powstał utwór monotonny, oparty głównie na monologach i dialogach, z jedną dużą sceną zbiorową w finale I aktu (przybycie Orestesa na dwór Pyrrusa. Muzyka Rossiniego jest niejednolita. Po interesującej, oryginalnej uwerturze, w której obok orkiestry udział bierze chór opłakujący upadek Troi, następuje konwencjonalny akt I.