Monzó napisał to oklaskiwane przemówienie w formie opowiadania, zupełnie inaczej niż dotychczas wygłaszane przemówienia. Od grudnia 2009 do kwietnia 2010 w sali sztuki Santa Mònica w Barcelonie miała miejsce wystawa poświęcona jego życiu i twórczości.
Twórczość Monzó jest pisarzem, który łączy dwa zakresy: jeden, który możemy nazwać realistyczny i liryczny; drugi, fantastyczny i groteskowy. Tak jak Nabokow, Monzó ma tę zdolność, która mu pozwala desperacko grać słowami i zadającą ból stalową pikę, która przebija na wylot maskę swoich błyskotliwych facecji.
Opowiadania po katalońsku L'udol del griso al caire de les clavegueres (1976). Nagroda Literacka Prudenci Bertrana 1976 Self Service (1977). We współpracy z Biel Mesquida Uf, va dir ell (1978). Olivetti, Moulinex, Chaffoteaux et Maury (1980). Nagroda Krytyki Złota Piła 1981. Benzina (1983). L'illa de Maians (1985). Nagroda Krytyki Złota Piła 1986. La magnitud de la tragèdia (1989). Nagroda Powieści El Temps 1989. El perquè de tot plegat (1993). Nagroda Miasta Barcelony 1993, Nagroda Krytyki Złota Piła 1994. Guadalajara (1996). Nagroda Krytyki Złota Piła 1997. Vuitanta-sis contes (1999). Literacka Nagroda Narodowa Katalonii 2000, Nagroda Złota Litera 2000. El millor dels mons (2001). Tres Nadals (2003). Mil cretins (2007).