Isidor Isaac Rabi (ur. 29 lipca 1898 w Rymanowie, zm. 11 stycznia 1988 w Nowym Jorku) – amerykański fizyk pochodzenia żydowskiego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki za rezonansową metodę obserwacji właściwości magnetycznych jąder atomowych.
Życiorys Isidor Isaac Rabi urodził się w austro-węgierskiej Galicji, na terenie obecnej Polski, w żydowskiej rodzinie Davida Rabi i Janet Teig. Jego ojciec w 1899 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Isidor rozpoczął naukę w szkole, lecz w wieku czterech lat wraz z matką wyjechał do USA, gdzie dołączył do ojca i osiedlił się w Nowym Jorku. Studiował chemię na Uniwersytecie Cornella, gdzie uzyskał tytuł licencjata w 1919. Trzy lata później, w 1921 rozpoczął studia podyplomowe z fizyki na tym samym uniwersytecie. Kontynuował je później na Uniwersytecie Columbia, gdzie w 1927 uzyskał doktorat za pracę nad magnetycznymi właściwościami kryształów. Dzięki różnym stypendiom wyjechał na dwa lata do Europy, gdzie w różnych okresach czasu pracował z innymi fizykami, m.in. z Nielsem Bohrem i Wernerem Heisenbergiem. W roku 1929 wrócił na Columbia University jako wykładowca fizyki teoretycznej, gdzie osiem lat później, w 1937 został profesorem.