Nautilus okazał się samolotem bardzo trudnym w eksploatacji, podczas lotów z maksymalną prędkością usterzenie maszyny wykazywało tendencję do wpadania we flatter, a już całkowicie dyskwalifikującą samolot do użytkowania na pokładzie lotniskowca była jego niewielka prędkość startowa. Zwycięzcą rywalizacji okazał się być Hawker Osprey. Nie zakończyło to jednak historii jedynego wybudowanego egzemplarza 2F.1. Zdemontowano uzbrojenie i jako samolot kurierski z numerem rejestracyjnym N 234 wykonywał on loty na rzecz Aeroplane and Armament Experimental Establishment (Biuro Doświadczalne Lotnictwa i Uzbrojenia) do 1933 roku.
Konstrukcja Nautilus był zastrzałowym, dwumiejscowym dwupłatem o konstrukcji metalowo-drewnianej ze składanymi w celu ułatwienia hangarowania skrzydłami. Podwozie stałe, zastrzałowe z tylną płozą podkadłubową. Usterzenie klasyczne. Maszyna uzbrojona była w jeden karabin maszynowy Vickers kalibru 7,7 mm umieszczony na lewej burcie i strzelający poprzez śmigło oraz karabin maszynowy Lewis kalibru 7,7 mm, który obsługiwał obserwator samolotu. W celu przebudowy maszyny na wariant wodnosamolotu przewidziano możliwość zamontowania dwóch pływaków o rozstawie 2,64 m lub jednego umieszczonego centralnie pod kadłubem.