Jagdkommando "M" (ros. Истребительная команда Мартыновского) – ochotniczy oddział wojskowy SD złożony z Rosjan podczas II wojny światowej.
W listopadzie 1941 r. w Łudze została sformowana rozpoznawczo-antypartyzancka grupa wojskowa, składająca się z 8 ochotników. Na jej czele stanął Nikołaj A. Martynowski, b. kapitan Armii Czerwonej. Rosjanie do wiosny 1942 r. obchodzili okoliczne wsie, udając członków ruchu oporu. W ten sposób rozpoznawali miejsca dyslokacji oddziałów i grup partyzanckich oraz sowieckich zrzutków spadochronowych, a także dowiadywali się o osobach, które pomagały partyzantom. Następnie likwidowali te oddziały partyzanckie i zrzutków spadochronowych. W kwietniu 1942 r. grupa N. A. Martynowskiego została przeorganizowana w oddział zbrojny, liczący ok. 70 osób. Otrzymał on oficjalną nazwę Jagdkommando "M". Był on podporządkowany miejscowemu SD, na czele którego stali SS-Standartenführer Otto Skorzeny i SS-Standartenführer Knolle. W późniejszym czasie oddział rozrósł się do ponad 200 ludzi. Byli oni uzbrojeni w zdobyczne sowieckie karabiny ręczne i kilka karabinów maszynowych, a także prawdopodobnie 1 lub 2 lekkie moździerze. Funkcję zastępcy N. A. Martynowskiego objął Igor L. Reszetnikow. Od maja do września tego roku oddział działał w okręgu noworżewskim, do października - ostrowskim, do lutego 1944 r.