Po mobilizacji 19 lipca 1914 szef sztabu 4 Armii (dowódca gen. A. J. Zalca), z którą rozpoczął I wojnę światową. W grudniu 1914 mianowany generałem porucznikiem. Od 1 kwietnia 1915 dowódca 34 Dywizji Piechoty, od 6 marca 1916 dowódca 6 KA, wchodzącego w skład 11 Armii. W operacjach w czerwcu 1916 Korpus atakował w kierunku na Worobiewkę, ale bez sukcesów i poniósł bardzo duże straty (15 tys. żołnierzy, przy stratach przeciwnika 3 tys.).
Na początku 1917 dowódca 11 KA. Po rewolucji lutowej 1917, od 15 kwietnia dowódca 11 Armii. Od 22 maja 1917 naczelny dowódca Frontu Południowo-Zachodniego. Dowodził Frontem w czasie natarcia czerwcowego 1917. Zadaniem Frontu było rozbicie wojsk austro-węgierskich osłaniających kierunek lwowski. Główne uderzenie wykonały armie 7 i 11 w kierunku na Lwów. Po początkowych sukcesach (zdobyto Halicz i Kałusz), 19 lipca dowództwo niemieckie wykonało kontratak, który spowodował niezorganizowany odwrót najpierw 11 Armii, a potem pozostałych sił Frontu. Wojska zatrzymały się 28 lipca na linii Brody, Zbaraż, Grzymałów, Kimpolung. W czasie natarcia Front stracił ok. 40 tys. żołnierzy. Gen. Gutor został usunięty ze stanowiska 23 lipca i zaliczony do rezerwy Stawki, a następnie przeniesiony do rezerwy kadrowej Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.