Utwory Elio Vittoriniego były niezgodne z linią prezentowaną przez władze faszystowskie, czasopismo w którym się ukazywały były cenzurowane, a nawet wycofano z obiegu cały nakład. W 1942 roku po opublikowaniu Sycylijskiej rozmowy, był przesłuchiwany, a w 1943 roku uwięziony. Po zwolnieniu działał w ruchu oporu.
Po wojnie Vittorini wydawał pismo polityczno-kulturalne Il Politecnico (1945–1947), a później redagował mediolański kwartalnik literacki Il Menabò (wraz z Italo Calvino).
Najbardziej znaną jego powieścią jest Ludzie czy nie? (1945, wyd. polskie 1958) o włoskim ruchu oporu w czasie II wojny światowej.
W 1958 roku został zgłoszony do literackiej nagrody Nobla.
Wybrane publikacje Ritratto di re Gianpiero (1927) Piccola borghesia (1931) Il garofano rosso (1933/1934) Nei Morlacchi. Viaggio in Sardegna (1936) Sycylijska rozmowa (Conversazione in Sicilia (1938/1939), przekład na język polski Barbara Sieroszewska, , 1984) Americana (1941/1942) Ludzie, czy nie? (Uomini e no, 1945, przekład na polski Halina Ochęduszko, 1958) Il Sempione strizza l’occhio al Frejus