Reprezentował Polskę w zawodach o Puchar Gordona Bennetta w 1938 roku, gdzie wraz z Bronisławem Wacławem Koblańskim na SP-AMY „Polonia II” – uplasowali się na 5 miejscu przelatując 1369 km w czasie 33 godzin i 43 minut.

Podczas mobilizacji w 1939, został mianowany dowódcą 3 kompanii balonów obserwacyjnych przynależnej do Armii „Łódź”.

Po klęsce wrześniowej wraz ze swoją formacją przekroczył granice Węgier (21 września) skąd przedostał się do Francji, gdzie wstąpił do PSP (16 stycznia 1940). Po upadku Francji ewakuowany do Wielkiej Brytanii (13 lipca 1940) gdzie kontynuował służbę, otrzymał numer służbowy P-1237. W okresie od 1 lipca 1941 r. do 19 kwietnia 1942 r. – odbył kursy obsługi w Szkole RAF, po czym 23 lipca 1942 r. został przydzielony jako nawigator (w stopniu kapitana) do 301 dywizjonu bombowego „Ziemi Pomorskiej”. Uczestniczył wielokrotnie w lotach bojowych. 22 października 1943 został przeniesiony do brytyjskiego stacjonującego w Lyneham.

30 listopada 1943 r. o godzinie 01:29 – samolot transportowy Douglas Dakota Mark III (lot nr 515) uległ katastrofie, 1 milę na północ od lotniska w Portreath. Jednym z 12 ofiar (członków załogi i pasażerów) był kpt.