Bitwa pod Mursą – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 351 n.e. w czasie wojny między cesarzem Konstancjuszem II a uzurpatorem Magnencjuszem.
Kilka lat po śmierci Konstantyna II, w roku 350 władzę Magnencjusza uznały Hiszpania, Brytania, Italia oraz Afryka. Tym samym uzurpator rozpoczął przygotowania do wojny z bratem zamordowanego Konstantyna II – Konstancjuszem II oraz dowódcą armii naddunajskiej Wetranionem, obranym dnia 1 marca na cesarza. W nowo powstałej sytuacji politycznej Konstancjusz rządził Tracją oraz prowincjami na wschodzie, Magnencjusz zachodnią częścią Imperium a Wetranion Bałkanami. Latem 350 doszło do porozumienia pomiędzy Magnencjuszem a Wetranionem. Krótko potem Magnencjusz zajął Rzym, pokonując kolejnego uzurpatora Flawiusza Nepocjana. We wrześniu 350 Konstancjusz II zakończył wojnę z Persją, dzięki czemu mógł zająć się wreszcie sprawami państwa. Na czele 40 000 ludzi wkroczył do Tracji, gdzie odrzucił pokojowe propozycje swoich przeciwników. Rozpoczęto przygotowania do wojny.