Rogala – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Rogala. Wzmiankowany w Herbarzu Złotego Runa, spisanym w XV wieku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych na Mazowszu oraz w ziemi dobrzyńskiej i bełskiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Rogala, należy wymienić Krasickich i Zawadzkich.
Rogali używał też Ignacy KrasickiJuliusz Kleiner, Zarys dziejów literatury polskiej, wyd. Ossolineum, Wrocław Warszawa Kraków Gdańsk 1974, s. 146..
Opis herbu Opis historyczny Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Bartosza Paprockiego i Szymona Okolskiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu w słup, w I polu czerwonym róg turzy srebrny, w II polu srebrnym róg jeleni czerwony.
W klejnocie samo godło.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki Najstarszym barwnym źródłem polskiej heraldyki rycerskiej jest bogato ilustrowany Kodeks lubiński z Legendą o św. Jadwidze, sporządzony 1353 r. na zamówienie księcia Ludwika I, władcy Brzegu nad Odrą. Wśród zdobiących go miniatur znalazły się dwie przedstawiające bitwę z Tatarami pod Legnicą, gdzie poległ książę Henryk Pobożny.