7 września pancerniacy wraz z dywizjonem odtwarzali zdolność bojową w lesie w rejonie folwarku Osice.
8 września w składzie macierzystego dywizjonu osłaniał wycofanie się 10 BK, jako straż tylna w kierunku Głogowa Małopolskiego. Szwadron wraz ze 121 kompanii czołgów lekkich ubezpieczał przemarsz taborów brygady przez polne drogi i przez miasto Radomyśl Wielki w kierunku Głogowa Małopolskiego. Od 9 do 14 września szwadron czołgów rozpoznawczych ochraniał samochody taboru dywizjonu rozpoznawczego i wraz z nimi po zatarasowanych drogach dotarły do Kolbuszowej. W Kolbuszowej błędnie pokierowany przez żandarmerię odłączyły się od dywizjonu. Szwadron wraz z taborami skierował się na Sokołów i po kilku dniach błądzenia dołączył do odpoczywającego dywizjonu rozpoznawczego w Żółkwi. W trakcie poszukiwań macierzystej jednostki szwadron stoczył kilka potyczek z niemieckimi patrolami pancerno-motorowymi. Ze względu, że w szwadronie pozostało tylko część stanu etatowego czołgów, szwadron czołgów dywizjonu rozpoznawczego włączono do 101 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych por. Z. Ziemskiego.