Skokholm (walijski Ynys Sgogwm) – niewielka, bezludna wyspa położona 4 km od południowo-zachodnich wybrzeży Pembrokeshire w Walii, u południowego wylotu Kanału św. Jerzego. Należy do grupy wysp, do której wchodzą jeszcze wyspa Skomer, położona na północ od Skokholmu i oddzielona od niego cieśniną Boar Sund oraz wyspa Grassholm, położona na zachód od Skokholmu.
Wyspa zbudowana jest ze starych, paleozoicznych skał osadowych, często spotykanych na Wyspach Brytyjskich. Ma formę pochyłego plateau. Budują ją czerwone, warstwowane piaskowce; znaczny upad tych warstw powoduje, że brzegi południowe i południowo-wschodnie są dość niskie i względnie dostępne, natomiast brzegi północne, wysokie nawet na kilkadziesiąt metrów - urwiste i niedostępne. Różnica pomiędzy poziomami morza podczas przypływu i odpływu sięga to 6 m. Wyspę porasta skąpa roślinność zielna, której towarzyszą nieliczne okazy dzikiego bzu i jawora. W pierwszej połowie XX w. na wyspie prowadzony był wypas owiec.
W 1916 roku na południowo-zachodnim cyplu wyspy, od strony otwartego morza, została zbudowana latarnia morska Skokholm, zautomatyzowana w 1983 roku.