Jan Wojtal, ps. Jeż (ur. 10 grudnia 1903 w Krasnymstawie, zm. 21 sierpnia 1984 we Wrocławiu) – żołnierz Batalionów Chłopskich, pułkownik rezerwy, działacz ludowy.
Życiorys Jan Wojtal urodził się w Krasnymstawie w rodzinie chłopskiej. Po zakończeniu edukacji rozpoczął w 1924 służbę w Wojsku Polskim, w trakcie której ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. 11 sierpnia 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1927 i 84. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu. 15 sierpnia 1929 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1929 i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1934 został przeniesiony do korpusu oficerów taborowych z równoczesnym wyznaczeniem na stanowisko oficera taborowego w 37 Pułku Piechoty w Kutnie. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w 37 pp na stanowisku dowódcy kompanii gospodarczej i oficera taborowego.