został internowany przez władze rosyjskie w Moskwie, skąd zbiegł do Szwajcarii, gdzie przebywał do 1919.
W środowisku fabrykanckim zyskał opinię człowieka uczciwego o niezachwianych zasadach moralnych. Był długoletnim sędzią handlowym przy Sądzie Okręgowym i radcą Izby Przemysłowo-Handlowej w Łodzi.
Utrzymywał bliskie kontakty z rodzinami Grohmanów i Poznańskich.
We wrześniu 1939 r., gdy hitlerowcy zajęli Łódź, odmówił podpisania Volkslisty i stracił cały dorobek życia. Owe wydarzenia doprowadziły go do załamania nerwowego i śmierci. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Po II wojnie światowej mimo próśb spadkobierców, aby państwo przejęło maszyny w palarni i ją uruchomiły, najpierw palarnię zaplombowano, a później maszyny zdemontowano i wywieziono na złom. Barbara i Paweł Meinhardt propagują wiedzę o swoim pradziadku i jego działalności.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (1937)
Przypisy
Bibliografia Informator m. Łodzi z kalendarzem na 1920 rok Wydawnictwo Wydziału Statystycznego Magistratu m. Łodzi. Księga adresowa miasta Łodzi i województwa łódzkiego (...) Rocznik 1937–1939. Zabytki w Łodzi nr 1/2007 ISSN.
Kategoria:Łódzcy fabrykanci Kategoria:Internowani w Rosji w czasie I wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1940