Akt oskarżenia wniósł prokurator Konrad Zieliński.

Proces rozpoczął się w piątek 17 lipca 1931 przed Wojskowym Sądem Okręgowym nr I w Warszawie pod przewodnictwem ppłk. KS Teofila Marescha (w składzie sędziowskim był też m.in. późniejszy generał Antoni Durski-Trzaska). Obrońcą oskarżonego z urzędu był kpt. Kazimierz Sarnicki; wybrany przez Demkowskiego adwokat Wacław Brokman odmówił obrony. Przed sądem Demkowski miał określić siebie jako ideowego komunistę, co w opinii obserwatorów uznano wówczas za niegodne wiary, jako że panowało powszechne przekonanie, iż jego działania szpiegowskie miały wynikać z chęci zysku. Ponadto, Demkowski prosił o asystę księdza i wyspowiadał się kapelanowi Cytadeli ks. Ugniewskiemu.

Proces zakończył się po jednej rozprawie. Wyrok ogłoszony został w sobotę 18 lipca 1931 o godzinie 17. Sąd skazał majora Piotra Demkowskiego za szpiegostwo przeciw PaństwuWyrok wydany został na podstawie art. 1 § 1, 2 i 3 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. o karach za szpiegostwo i niektóre inne przestępstwa przeciw Państwu (Dziennik Ustaw z 1928 Nr 18, poz. 160.) na karę śmierci przez rozstrzelanie oraz orzekł względem niego degradację, wydalenie z wojska i pozbawienie praw publicznych. Prezydent RP Ignacy Mościcki nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok wykonany został jeszcze tego samego dnia, tj.