Był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego, od 1980 działał w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym „Solidarność”, kierował komisją zakładową NSZZ w swoim instytucie. Publikował w pismach drugiego obiegu, tj. „Kierunek Solidarność”, „KOS”, „Tu i Teraz”. Z ramienia Komitetu Obywatelskiego w 1989 uzyskał mandat posła X kadencji, należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Znalazł się wśród założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego, był wiceprzewodniczącym tej partii. Z jej listy w 1991 został wybrany do Sejmu I kadencji. W parlamencie pracował w Komisji Handlu i Usług oraz Komisji Stosunków Gospodarczych z Zagranicą.

Od końca lat 80. związany z instytucjami gospodarczymi, w latach 1990–1992 był prezesem Krajowej Izby Gospodarczej. Od lipca 1992 do października 1993 sprawował urząd ministra współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Hanny Suchockiej. W 1993 współtworzył Grupę Windsor, ponadpartyjne, krajowe i zagraniczne lobby na rzecz prokapitalistycznych reform w Polsce. W wyborach w tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o poselską reelekcję.