Wojna stu dni – konflikt zbrojny pomiędzy libańskimi formacjami chrześcijańskimi a Arabskimi Siłami OdstraszającymiArabskie Siły Odstraszające zostały utworzone w październiku 1976 roku przez Ligę Państw Arabskich na konferencji w Rijadzie. Obejmowały początkowo 30 tys. żołnierzy z: Syrii (25 tys.), Arabii Saudyjskiej, Sudanu, Libii oraz kontyngenty z innych państw arabskich. W 1979 roku większość rządów wycofała swoich żołnierzy z Libanu, natomiast Syryjczycy pozostali w ramach ASO do 1983 roku., rozgrywający się w 1978 roku podczas wojny domowej w Libanie.
Podłoże konfliktu 1 czerwca 1976 roku wojska syryjskie wkroczyły do Libanu na prośbę prezydenta Sulejmana Farandzijji, wypierając lewicowe milicje i Palestyńczyków ze strategicznych obszarów tego państwa. W grudniu 1977 roku doszło do pierwszych starć w Bejrucie pomiędzy Syryjczykami a Siłami Libańskimi. W 1978 roku Syryjczycy zatrzymali na krótko Baszira al-Dżumajjiliego, a 7 lutego zaatakowali pozycje armii libańskiej w Fayadieh i zbombardowali koszary wojskowe oraz kwaterę główną „Tygrysów”. W czerwcu żołnierze syryjscy porwali, a następnie zastrzelili 30 mieszkańców czterech chrześcijańskich wiosek położonych w Dolinie Bekaa.