Order San Marino, Order Rycerski Cywilny i Wojskowy Świętego Maryna (wł. Ordine Eguestre Civile e Militare di San Marino) – jedno z odznaczeń państwowych Republiki San Marino ustanowione w 1859.
Historia Order San Marino został ustanowiony 13 sierpnia 1859 ku czci patrona republiki świętego Maryna. Jest przyznawany cudzoziemcom, którzy poprzez swoją działalność cywilną lub wojskową zasłużyli się republice. Order przyznaje się w szczególności za zasługi w dziedzinie kultury, nauki, filantropii i działalności politycznej. Biuro Wielkiego Mistrza orderu dzielą dwaj kapitanowie-regenci San Marino, mający podczas pełnienia swojego urzędu prawo do noszenia go w najwyższej klasie. Odznaczonym przysługują honory wojskowe, jeśli noszą order w sposób widoczny.
Order początkowo dzielił się na pięć klas: I klasa – Krzyż Wielki (Cavalieri di Gran Croce), limitowany do 50 osób, nadawany jest głowom koronowanym i prezydentom, II klasa – Wielki Oficer (Grandi Uffiziali), limitowany do 100 osób, zarezerwowany dla dyplomatów, III klasa – Komandor (Uffiziali Maggiori lub Commendatori), limitowany do 200 osób, zarezerwowany dla dyplomatów, IV klasa – Oficer (Uffiziali), limitowany do 400 osób, nadawany pozostałym osobom, V klasa – Kawaler (Cavalieri), limitowany do 2 tys.