thumb|Pozyton zaobserwowany pierwszy raz w komorze Wilsona w roku 1932
Komora Wilsona (inaczej komora kondensacyjna, komora mgłowa) – urządzenie służące do detekcji promieniowania jonizującego poprzez obserwację śladów tworzonych przez cząstki promieniowania jonizującego.
Urządzenie zostało zaprojektowane przez szkockiego fizyka Charlesa Wilsona na początku XX w, za którego odkrycie dostał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. Zarejestrowane fotografie śladów cząstek elementarnych w komorze Wilsona były tak przekonującym dowodem ich istnienia, że usunęły wszelkie wątpliwości co do konkluzji Becquerela, Skłodowskiej-Curie i innych. W roku 1932 Carl David Anderson za pomocą komory Wilsona wykazał istnienie pozytonu, za co sam dostał Nagrodę Nobla.
W drugiej połowie XX wieku komory Wilsona zostały zastąpione przez komory pęcherzykowe.
Konstrukcja komory Istnieją dwie odmiany komory Wilsona – komora rozprężeniowa i dyfuzyjna różniące się sposobem uzyskania pary przesyconej.
Komora rozprężeniowa Komora rozprężeniowa składa się z cylindra wypełnionego parą wodną, zbudowanego w taki sposób, aby była możliwa szybka zmiana pojemności tej komory. Nagłe powiększenie jej objętości powoduje rozprężanie adiabatyczne gazu, które wywołuje spadek temperatury i przesycenie pary.