Johann Thiel (ur. 1485, zm. 4 września 1545) – niemiecki duchowny katolicki, norbertanin, opat klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu, sufragan wrocławski.

Życiorys Urodził się w 1485 roku w ubogiej rodzinie. Jego ojciec był rybakiem. Swój awans społeczny zawdzięczał wyjątkowej pracowitości i umiejętności zjednywania sobie przyjaciół. Dbałość o sprawy zakonne spowodowała jego szybki awans. Następnie przeniósł się do diecezji wrocławskiej, gdzie był prepozytem w Czarnowąsach. W 1529 roku został opatem klasztoru norbertanów na wrocławskim Ołbinie. Na początku jego rządów doszło do zburzenia opactwa ołbińskiego w 1530 roku, a zakonników przeniesiono za mury miejskie do pofranciszkańskiego kościoła i klasztoru św. Jakuba, który po odnowieniu otrzymał wezwanie św. Wincentego. Licznie nakładane na zakonników podatki doprowadziły do zastawiania ich dóbr. W 1538 roku Johann wyprowadził się z klasztoru i rezydował w kurii na terenie dawnego zamku na Ostrowa Tumskiego. Za czasów jego opackich rządów zakonnicy przestali prowadzić wspólne życie zakonneEncyklopedia Wrocławia, pod red. J. Harasimowicza, Wrocław 2001, s. 850.. 28 kwietnia 1539 roku został prekonizowany biskupem tytularnym Nicopolis i sufraganem wrocławskim przez papieża Pawła III, z pensją 1000 dukatów na dobrach ordynariusza.