Podejście systemowe – pojęcie z zakresu nauki o rodzinie, które zrodziło się na gruncie terapii oraz psychoterapii rodzinnej. Jako ogólna teoria dotycząca rodziny, bazująca na przedstawionych poniżej założeniach z powodzeniem jest stosowana także w innych dziedzinach nauki o rodzinie i działalności praktycznej jak praca socjalna czy pedagogika.
Ujęcie wychodzące z założenia Arystotelesa, że „całość jest czymś więcej niż sumą części”. Oznacza, że rodzina jest traktowana jako nowy byt, system, w którym każda z jednostek wpływa na wszystkich pozostałych członków systemu rodzinnego. Zmiana w jednym elemencie powoduje zmianę w całym systemie.
Główne wyrażenia związane z podejściem systemowym, to: ekwipotencjalność – podobne przyczyny mogą wywoływać różne skutki. ekwifinalność – te same skutki, mogą być wywoływane przez różne przyczyny całościowość – system rodzinny to nowa całość, przy zachowaniu indywidualności każdego z członków systemu – jednocześnie noszą oni ślady oddziaływania na nich ich systemu rodzinnego. przyczynowość kolista – zachowania osób wzajemnie się wzmacniają, trudno jest ustalić, które było przyczyną, a które skutkiem.