Bogoria – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Bogoryja. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Bogoria jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi krakowskiej, sandomierskiej i na Mazowszu. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Bogoria, należy wymienić Wołłowiczów i Skotnickich.
Bogorii używał też Franciszek Bohomolec.
Opis herbu Opis historyczny mały|Jedna ze stron manuskryptów Jana Długosza, zawierająca opisy polskich herbów Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:
Po przetłumaczeniu:
Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Szymona Okolskiego, Wacława Potockiego i Marcina Bielskiego, opisuje herb:
Elementy herbu Bogoria były niezmienne w większości źródeł od średniowiecza po współczesność.