Kalwinizm kontynentalny, także: ewangelicyzm reformowany – jeden z historycznych nurtów i tradycji w łonie kalwinizmu, obok szkockiego prezbiterianizmu i kongregacjonalizmu. Wywodzi się z reformacji szwajcarskiej, której przewodził Huldrych Zwingli. Odwołuje się do dziedzictwa teologicznego Henryka Bullingera i Jana Kalwina.
Kościoły odwołujące się do kalwinizmu kontynentalnego określa się jako Kościoły ewangelicko-reformowane lub Kościoły wyznania helweckiego.
Historia Kalwinizm kontynentalny rozwinął się w XVI wieku i rozprzestrzenił zarówno w Europie Zachodniej, jak i Środkowej. Idee ewangelicyzmu reformowanego przeniknęły nawet do krajów Wschodniej Europy, gdzie na ziemiach ukraińskich powstał Zakarpacki Kościół Reformowany. Ewangelicyzm reformowany wywarł także wpływ na Johna Knoxa, rozwój reformacji w Szkocji i powstanie nowego nurtu protestantyzmu reformowanego – prezbiterianizmu.
Na ziemiach polskich tradycja ewangelicyzmu reformowanego obecna jest od czasów reformacji. W 1550 r. Jakub Sylwiusz odprawił pierwsze nabożeństwo reformowane w Pińczowie. Polski Kościół Ewangelicki według Słowa Bożego reformowany powstał w 1560 r.