Opis konstrukcji Konstrukcja kadłuba „Veloxa” bazowała na budowanych równolegle niszczycielach napędzanych maszynami parowymi, określanymi od 1913 roku zbiorczą nazwą typu C. Jego długość całkowita wynosiła 68,15 m (65,15 m między pionami), szerokość 6,28 m, zaś zanurzenie przy wyporności pełnej równej 490 ts – 2,61 m. Główną różnicę stanowił napęd, składający się z czterech turbin parowych o łącznej mocy 8000 shp, napędzających bezpośrednio cztery wały napędowe. Na każdym z nich znajdowały się po dwie śruby o małej średnicy. Parę do turbin dostarczały cztery kotły wodnorurkowe typu Yarrow z wymuszonym obiegiem wody. Spaliny z kotłowni odprowadzane były przez trzy kominy, z których środkowy miał większą średnicę. Wały wewnętrzne były dodatkowo napędzane przez dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy 150 ihp każda. Były one używane przy prędkości nie przekraczającej 13 węzłów, powyżej tej wartości były odstawiane i napęd przejmowały turbiny parowe. Taki układ siłowni zapewniał jednostce stałą prędkość 27 węzłów i chwilową przekraczającą 30 węzłów, na próbach osiągnięto 33,64 węzła.