Według sonetu Agostina Carracciego (napisanego prawdopodobnie ex post przez teoretyka sztuki Johannesa Molanusa) malarz powinien w swoich dziełach przejawiać: "potęgę Michała Anioła, naturalność Tycjana, czystość Correggia, harmonię Rafaela, poprawność Tibaldiego, inwencje Primaticcia i wdzięk Parmigianina”A. Chastel, Sztuka włoska II, Warszawa 1978, s. 163.. Chodziło o to, aby niezdyscyplinowaniu i przesadzie sztuki manierystów przeciwstawić dobry smak, zdrowy rozsądek i elegancję. Według historyka sztuki Antoine’a Schnappera (1933–2004), "młodzi malarze odkrywali nową prawdę, że kultura artystyczna nie powinna przeszkadzać w obserwacji życia codziennego"A. de Butler, Annibale Carracci, Siechnice 1999, s. 5..
Akademia nie zastępowała tradycyjnego nauczania warsztatowego. Terminowanie u mistrza uważano nadal za pierwszy etap nauki rzemiosła malarskiego. Działała do ok. 1620. Była wzorem dla wszystkich akademii artystycznych, które pojawiły się w Europie w XVII w.
Wychowankami Akademii byli m.in. Francesco Albani, Domenichino, Guido Reni, Giovanni Lanfranco i Guercino.
Uwagi
Przypisy