200px|thumb|Dąbrowa Ciechanowieckich Dąbrowa – polski herb szlachecki.
Opis herbu W polu błękitnym na barku podkowy srebrnej krzyż kawalerski złoty i dwa takie krzyże zaświeczone na końcach podkowy. Przy ocelach podkowy zaćwieczone ukośnie takie same dwa krzyże. W klejnocie skrzydło orle czarne przeszyte srebrną strzałą.
Najwcześniejsze wzmianki Pierwsza wzmianka o herbie Dąbrowa pochodzi z 1421 r. Najwcześniejsze źródło heraldyczne wymieniające herb to datowane na lata 1464–1480 Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae polskiego historyka Jana Długosza. Zapisuje on informacje o herbie wśród 71 najstarszych polskich herbów szlacheckich we fragmencie: „Dąbrowa sagitta cuspide sursum eleuata, geminatam in inferiori parte habens crucem albam in campo rubeo”.
Pierwsza pieczęć z Dąbrową pochodzi z roku 1456 (pieczęć Zygmunta z Nowosielc).
Herb Dąbrowa pochodzi z północnej części Księstwa Mazowieckiego. W XV wieku rozprzestrzenia się na wschód Rzeczypospolitej Polskiej od Litwy po Ukrainę.