Godziemba – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Godziemba. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Godziemba jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi brzeskiej, dobrzyńskiej, kaliskiej i sieradzkiej. Najbardziej znane rody, pieczętujące się herbem Godziemba to między innymi Lubrańscy i Dąmbscy.
Godziemby używała też Izydora Dąmbska.
Opis herbu Opis historyczny mały|Jedna ze stron manuskryptów Jana Długosza, zawierająca opisy polskich herbów Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:
Po przetłumaczeniu:Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Bartosza Paprockiego, Marcina Bielskiego i Szymona Okolskiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym sosna barwy naturalnej, o trzech konarach i pięciu korzeniach.
W klejnocie pół rycerza w zbroi, trzymającego w prawej ręce taką samą sosnę.
Labry herbowe czerwone, podbite złotem.