W Egipcie, Libii, Maroku, na Saharze Zachodnia i w Tunezji są uznawane za wymarłe lub regionalnie wymarłe. Lokalne populacje adaksów pustynnych wyginęły także w Algierii i w Sudanie, ale pojawiają się tam sporadycznie wędrowne stada.
Kopalne ślady występowania adaksów W czasach starożytnych, adaks pustynny występował od Afryki Północnej przez Półwysep Arabski i Lewant. Rysunki w grobowcach, datowanych na 2500 p.n.e. ukazują przynajmniej częściowe udomowienie adaksów pustynnych przez starożytnych Egipcjan. Rysunki te ukazują adaksy i inne antylopy przywiązane linami do pali. Liczbę złapanych w ten sposób zwierząt uznano za wskaźnik wysokiej pozycji społecznej i ekonomicznej w społeczeństwie w tamtych czasach. Nadmierne kłusownictwo doprowadziło jednak do wyginięcia tego gatunku w Egipcie w latach 60. XX w..
Kopalne ślady adaksów zostały odkryte w czterech lokalizacjach w Egipcie: na terenie Wielkiego Morza Piasku – datowane na 7000 lat p.n.e., w Dżarra – szacowane na 5000–6000 p.n.e., w Abu Ballas – 4000–7000 lat p.n.e., na płaskowyżu Dżilf al-Kabir – 5000 p.n.e., oraz na stanowisku Mittleres Wadi Howar w Sudanie – 4000–7000 lat p.n.e.