Grzymała – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Grzymała. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Grzymała jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Najbardziej znane rody, pieczętujące się herbem Grzymała to między innymi Kazanowscy i Bieganowscy.
Grzymały używał też Kazimierz Raszewski.
Opis herbu Opisy historyczne mały|Jedna ze stron manuskryptów Jana Długosza, zawierająca opisy polskich herbów Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:
Po przetłumaczeniu:
Juliusz Ostrowski, podając się na dzieła historyczne min. Kaspra Niesieckiego, Bartosza Paprockiego, Szymona Okolskiego i Marcina Bielskiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu złotym mur czerwony o trzech blankowanych basztach, w bramie rycerz zbrojny z mieczem w prawej i tarczą w lewej ręce.
W klejnocie siedem piór pawich, na nich trzy wieże lekko do środka dołem skierowane.
Labry herbowe czerwone, podbite złotem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki