Model Ward-Vanka zakłada dyfuzję ról przedsiębiorczych wśród wszystkich partnerów przedsiębiorstwa.
Branko Horvat zauważa, że uczestnictwo jest nie tylko bardziej pożądane, ale także bardziej opłacalne ekonomicznie niż tradycyjne zarządzanie hierarchiczne i autorytarne, o czym świadczą pomiary ekonometryczne, które wskazują na wzrost wydajności przy większym udziale w podejmowaniu decyzji. Według Horvata, zmiany te kierują świat w stronę samorządowego, socjalistycznego sposobu organizacji.
W ekonomicznej teorii samozarządzania pracownicy nie są już pracownikami, lecz partnerami w administrowaniu swoim przedsiębiorstwem. Teorie zarządzania na korzyść większego samozarządzania i samokierowania działalnością powołują się na znaczenie autonomii dla wydajności w firmie, a ekonomiści na korzyść samozarządzania twierdzą, że spółdzielnie są bardziej wydajne niż firmy zarządzane centralnie, ponieważ każdy pracownik otrzymuje część zysku, tym samym bezpośrednio wiążąc swoją wydajność z poziomem wynagrodzenia.