Politycznie związana w tym okresie z prawym skrzydłem aktywizmu działała w ramach Ligi Państwowości Polskiej, a po rozłamie w LPP związała się z Centrum Narodowym. Współpracował także z piotrkowskimi „Wiadomościami Polskimi”. Otwarcie atakowała wówczas zarówno Józefa Piłsudskiego jak i wspierające jego politykę reprezentacje polityczne CKN a potem Komisję Porozumiewawczą Stronnictw Demokratycznych. Jej List otwarty do Brygadiera Piłsudskiego, byłego członka Rady Stanu opublikowany w „Głosie” po aresztowaniu Piłsudskiego naraził ją na ostracyzm towarzyski – m.in. skreślono ją wówczas z listy członków Stowarzyszenia Literatów i Dziennikarzy. Uczestniczyła także w pracach na rzecz zbudowania w Królestwie Polskim jednolitego systemu szkolnego zarówno w okresie Tymczasowej Rady Stanu jak i rządów Rady Regencyjnej.
W niepodległej Polsce od 1920 pracowała w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym, jako tłumaczka książek o tematyce wojskowej z języka francuskiego i niemieckiego. Współpracowała także z tygodnikiem „Wiarus” i miesięcznikiem „Bellona”. Była autorką recenzji i artykułów, a także broszurek historycznych dla wojska. W latach 1922–1926 była członkinią komisji oceny książek dla dzieci i młodzieży Ministerstwa Oświaty.