Stefan Wiktor Górnisiewicz, ps. „Góra”, „Sulica” (ur. 1 czerwca 1897 w Czernichowie, zm. 24 listopada 1954 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys W latach 1907–1914 uczył się w c. i k. Gimnazjum Wyższym w Wadowicach. Od sierpnia 1914 do sierpnia 1917 służył w 3 pułku piechoty Legionów Polskich, od listopada 1917 do lutego 1918 w batalionie zapasowym II Brygady Legionów, od lutego do maja 1918 internowany, od czerwca do października 1918 służył w c. i k. 100 pułku piechoty na froncie włoskim.
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, uczestniczył w walkach na Śląsku Cieszyńskim w pierwszej połowie 1919. W 1921 był piłkarzem krakowskiej Wisły, ps. Bogdan.
Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Z dniem 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do dowództwa 13 Kresowej Dywizji Piechoty w Równem, pozostając oficerem nadetatowym 32 pułku piechoty w Modlinie. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. 18 lutego 1928 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 59. lokatą w korpusie oficerów piechoty.