asper krótko po oddzieleniu się od krewniaczki rozprzestrzeniła się w kierunku zachodnim, a zimny plejstocen przetrwała na południowych stokach Pirenejów. Zupełnie inny pogląd prezentuje późniejsza o 6 lat praca Wiensa, Sparrebooma i Arntzena. Sugerują oni, że rozejście się linii gatunku Calotriton asper i rodzaju Triturus (uwzględnili w badaniu aż 8 jego przedstawicieli) nastąpiło około 40 milionów lat temu, a to prowadzące do Neurergus i Ommatotriton miało miejsce jeszcze wcześniej.

Budowa ciała thumb|left|Przednia część ciała. Dobrze widoczna szorstka, guzkowata skóra Największa zanotowana długość ciała samca wynosi 12,75 cm, samicy zaś 14,3 cm. Zwykle jednak wymiary te wynoszą odpowiednio 10,5–12 cm oraz 11–14 cm. Skóra jest szorstka, pokryta nawet na brzusznej stronie ciała rogowaciejącymi na czubku guzkami, szarawa, oliwkowa bądź czarnawa, wedle innych źródeł także zielona czy brązowa. Jej chropowatość musiała rozwinąć się wtórnie, gdyż bardzo różni się od gładkiej skóry spotykanej u bliskich krewnych traszki pirenejskiej. Mogą pokrywać ją żółte cętki zbiegające się w okolicy kręgosłupa w szeroką podłużną linię, zauważalną zwłaszcza u osobników młodych i jeszcze nie dorosłych. W miarę upływu czasu może ona zanikać, aczkolwiek nie musi.