Okres II wojny światowej kompleks przetrwał bez większych zniszczeń. W 1953 wydobycie osiągnęło 2,4 miliona ton rocznie, plasując kompleks w czołówce zachodnioniemieckich kopalń węgla kamiennego. Po przekształceniu GBAG w Rheinelbe Bergbau AG, zakłady poddano modernizacji i racjonalizacji. W 1953 zamknięto, a następnie zburzono koksownię zakładu 1/2. W 1958 wyciąg szybowy nad szybem nr 1 został zastąpiony przez nową konstrukcję. W okresie od 1960 do 1964 przebudowano zakład 1/2/8 według projektu Fritza Schuppa. W 1964 szyb nr 2 otrzymał wieżę wyciągową z sąsiedniego, zamykano kompleksu Friedlicher Nachbar.
W 1961 postawiono nową centralną koksownię z 192 piecami w systemie Still, którą w 1972–1974 rozbudowano do 304 pieców. W plany architektoniczne zaangażowany był ponownie Fritz Schupp. Początkowo zdolność produkcyjna osiągnęła 5 tysięcy ton koksu dziennie, a po rozbudowie 8600 ton. Ponadto produkowano m.in. smołę (360 ton dziennie), kwas siarkowy (60 ton dziennie), benzen (55 ton dziennie), siarczan amonu i gaz (3,5 miliona metrów sześciennych dziennie).