Nowela, spisana przez autora u schyłku jego życia, ma charakter autobiograficzny także w innym wymiarze. Żabi skoczek, podobnie jak Poe, siłą został zabrany z domu i postawiony przed obliczem króla (ojca zastępczego Poego Johna Allana), nosił on dalej nazwisko nie ze chrztu, lecz później mu nadane, a trunek przyprawiał go o stratę zmysłów, zaś strata zmysłów zgoła nie jest wesołym środkiem trafnego samopoczuciaSilverman, Kenneth. Edgar A. Poe: Mournful and Never-ending Remembrance. Harper Perennial, 1991. p. 407.. Podobnie jak Żabi skoczek, Poe był niepokojony przez osoby namawiające go do picia, a jedna szklanka wina wprowadzała w stan upojenia.
Pisząc nowelę Poe mógł bazować na prawdziwym zdarzeniu, do którego doszło podczas balu na dworze Karola VI Szalonego w styczniu 1393 roku. Za radą normańskiego dziedzica, król wraz z pięcioma innymi osobami, przebrał się za Satyra, nosząc łatwopalne kostiumy ze smoły i pierza. Czterech mężczyzn zginęło w ogniu, sam król został uratowany, ledwo uchodząc z życiem.