Młody starosta przystąpił do energicznego działania. Król już w 1581 r. upominał Wiśniowieckiego aby przestrzegał przywilejów skarżących się mieszczan kaniowskich co do użytkowania przez nich gruntów wokół miasta i praw łowieckich. Wkrótce pojawił się konflikt z największym wówczas posiadaczem ziem na Zadnieprzu Michałem Bajbuzą, ojcem Tychona. W styczniu 1592 roku został członkiem komisji królewskiej mającej na celu stłumienie powstania Kosińskiego. 2 lutego 1593 roku brał udział w rozgromieniu oddziałów Kosińskiego w bitwie pod Piątkiem, jednak był zwolennikiem zawarcia ugody z pokonanymi buntownikami. W dniu 22 maja 1593 roku został oblężony przez zbuntowanych Kozaków Kosińskiego w Czerkasach, jednakże kontratak Wiśniowieckiego spowodował rozgromienie atakujących i śmierć przywódcy powstania co doprowadziło do jego zakończenia.

Uwagi

Bibliografia Teodor Żychliński, Złota księga szlachty polskiej, R XV, Poznań 1893 Józef Wolff, Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku, Warszawa 1895, reprint Warszawa 1994, . Ilona Czamańska, Wiśniowieccy: Monografia rodu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2007, .

Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Starostowie czerkascy Kategoria:Starostowie kaniowscy Kategoria:Starostowie korsuńscy Kategoria:Starostowie lubeccy Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Aleksander Wiśniowiecki Kategoria:Zmarli w 1593